Mariëtte Wijne

Ik belde mijn moeder om haar te feliciteren. 'Met wat kind?', vroeg ze verbaasd.

Ik volg een schrijfworkshop en wordt met de opdracht 'waarnemen' naar buiten gestuurd. Maar als ik de deur van het cursusgebouw achter me sluit, sta ik plots in een woonwijk waar niets de moeite van het observeren waard lijkt.

Toen mijn moeder ziek werd, kwam mijn leven eerst tot stilstand en holde daarna achteruit. Ik werd weer de lieve dochter, het kleine zusje, een hulpeloos kind.

Ik sprak een man zonder tong. Nee, niet: ik sprak zonder tong met een man. Maar, ik sprak iemand die geen tong meer heeft. Een man. Een aardige man.

Daarstraks wist ik het weer. Wat ik het meeste mis als niet hier ben. Zo maar een stukje wandelen in de schemering.

Wat wil ik? Dat was de huiswerkopdracht die we van de meditatiejuf meekregen.

Al die bloeiende seringen doen me aan mijn oma denken. Zij had een boom die witte bloesem droeg van middel tot kruin.

Het woord dat al sinds de vroege ochtend onder mijn oksel zit, als een volgetankte teek of een ingegroeide haar. Eens zien of jullie dit woord aan het eind van deze tekst kunnen raden.

Vier letters. Drie als je de i en de j als één letter telt. Drie letters die alles zijn. Het enige wat we hebben. Dit stukje leest nu al als een slechte reclame voor een levensverzekering of elektrische fiets, of voor hagelslag.

Lezers vragen hoe het met mijn moeder is. Toevallig is ze afgelopen maandag bij de orthopeed geweest. Hij heeft haar twee nieuwe knieën aangeraden.

Sinds mijn broer er niet meer is, kan ik hem ook niets meer vragen.

Mijn oog leg ik tegen het gekartelde gat. Mijn voorhoofd raakt het koele karton. Wanneer ik gewend ben aan het donker ben ik gewend aan het donker en zie ik nog altijd niets.