En dan langzaam door de stad lopen. Op zachte herfstavonden als deze. De grote wereld daar. De kleine hier binnen. Twee mannen aan een kleine keukentafel. Rokend, wachtend zo te zien. Een jong stel achter een metershoog venster zonder gordijnen. Liggend, etend op de bank. Mensen met een laptop op schoot voor de tv. Kinderen met vermoeide gezichtjes tollend op hun benen. Een man met mooie lange haren en één been in een rolstoel voor de vensterbank waarop hij zijn sigaretten rolt. Een kamer zonder bewoners met borden op tafel en vissen in een aquarium. Het administratiekantoor met rekken vol ordners en altijd iemand die met zijn jas al aan nog naar een beeldscherm tuurt. Dan ben ik er bijna. Thuis. Je bent er wel. Je bent er niet. Je komt net binnen maar moet zo weer weg.
Oktober 2025, Instagram.
