Dag 1. Als het lesjaar weer begon en we elkaar spraken op een docentenvergadering, dan vreesde ik het moment dat de tassen opengingen. Mijn collega's op de textiel-afdeling van de Rietveldacademie waren tijdens hun vakantie simpelweg doorgegaan met maken. Uit prikkeldraad hadden ze plukken wol geoogst. Van brandnetels hadden ze garen gesponnen. De fietsroute door Japan was naar een weefsel omgezet. Hoe was je vakantie? En dan werden die wonderschone maaksels op tafel gelegd. En telkens voelde ik een fel verlangen naar een eigen project. Een tastbaar verslag van mijn zomer. Het kwam er nooit van, tot nu. Tot nu. Het plan was om á la Rowena Cade (Minack Theatre, Cornwall) met blote handen en een tuinman een amfitheater te bouwen, maar dat heb ik onder druk bijgesteld naar een ronde vuurplaats. Tien stenen per dag. Van het soort zoals hierboven afgebeeld. Ze komen uit het bakhuis dat op instorten stond en kruiwagen voor kruiwagen ontmanteld is. Ook een project. Maar dat was niet het mijne. En ik wil zo graag een eigen project. Ik zal jullie niet vermoeien met foto's van de locatie. Maar ik kan beginnen. Morgen meer over stenen, bouwen en Rowena. Augustus 2025
Uit de serie Frans voor beginners. Verhalen over een parttime leven op het Franse platteland. Eerder te zien op Insta.
