Mariette Wijne

Amsterdam, zaterdag 31 mei 2014

Hierna hou ik erover op

Ik krijg de laatste tijd mails van mensen die vragen of het wel goed met me gaat. Zij zijn bezorgd om mijn gezondheid, omdat ik zo onregelmatig (lees: weinig) schrijf. Die bezorgdheid is geheel terecht, want ik voel me niet goed, omdat ik IN DE OVERGANG ZIT en daardoor NERGENS ZIN IN heb, behalve dan in de hele dag schreeuwen dat ik IN DE OVERGANG ZIT en daardoor NERGENS ZIN IN HEB, want het kan me allemaal NIET MEER BOEIEN en dingen waarvoor ik vroeger uit bed sprong, zoals koffie of een warme appelflap, LATEN ME KOUD en dan draai ik me nog eens MOEIZAAM om en vrees de VERVELING en HERHALING die buiten mijn Auping-bed met verhoogd voeteneinde op mij wachten. Ik doe aan werken, seksen, vrienden, zussen, sporten, tuinieren, maar ZONDER APPETIJT, want ik HEB NERGENS ZIN IN en mijn lichaam is STIJF en ik heb PIJN aan m'n voeten en een beginnende BULT tussen mijn schouders en ik kamp met OPVLIEGERS en HARTKLOPPINGEN en VRESELIJK DROOG HAAR, zowel hier als DAAR en ik vind het leven zo lang duren, en ik weet dat het schandalig is om dat te zeggen, een klap in het gezicht van zieken en jong gestorvenen, maar ik kan het niet helpen en het moet eruit, omdat ik langzaam maar zeker en onomkeerbaar verander in dat wat ik niet wil zijn: een vrouw die van zichzelf vindt dat ze ...

... een FLAPUIT is, ZO'N GEKKE VROUW, want ik weet zeker dat ik dat op een dag over mezelf ga zeggen, omdat tot nu toe al mijn angsten met betrekking tot de overgang zijn uitgekomen, en ik begrijp die korte haren, ik heb begrip voor de rode leesbril, ik snap dat je je fietshelm ophoudt als je een restaurant binnenloopt en een SCHONE ONDERBROEK bij je steekt, voor het geval dat, voor het geval dat je weer eens IN JE BROEK PIST. En dan heb ik nog maar een SMOEZELIGE PUNT opgelicht van de GRAUWSLUIER die over mijn leven is neergedaald. Ik zou er een boek over kunnen schrijven en dat is nou precies wat me niet lukt, want ik heb niks te vertellen en kan niet meer presteren onder druk en kreeg onenigheid met mijn redacteur over de titel en toen gooide ik laf de handdoek in de ring om er vervolgens achter te komen dat die verrekte OVG me niet los laat en ik voel dat er een verhaal in zit, waarvan ik nog niet weet waar het over zal gaan en dat ik daarom het volgende heb besloten te doen: ik ga me drie maanden, vooruit honderd dagen, als een gek bezighouden met de overgang. Ik ga erover schrijven, praten, desnoods zingen en daarna heb ik het er nooit meer over.

Waarom? Hierom: "De vrouw in de menopauze is de gevangene van een cliché en ze zal pas vrij zijn als ze haar eigen verhaal gaat vertellen."(Germaine Greer, p. 23, Overgang)