Mariette Wijne

Amsterdam, dinsdag 11 december 2018

Op de radio

Tijdens Warm Nest, het onvolprezen textielweekend in Wongema, Hornhuizen, werd ik geïnterviewd over mijn fascinatie voor de kleren van de schrijver. Het ging onder meer over de kaftan van Tonke Dragt, Het taaie ongerief van Theo Thijssen en de kleur van mijn trui. Het gesprek is hier te beluisten: 

www.wongema.nl/#radio3

Veel genoegen! 

(En excuses dat ik Brief voor de koning verhaspel tot Brief aan de koning. Brrr.) 


Amsterdam, donderdag 6 december 2018

Tast

Als het aan mij had gelegen, was ik tot aan mijn dood in de Kramatweg blijven wonen. Veilig weggestopt in de zoom van de stad. In een huis dat op geen enkele route lag. Zelden kreeg ik onverwacht bezoek (helemaal zeker weten doe ik dat niet, want mijn bel was al jaren kapot.) Niemand wist hoe ik mijn dagen sleet. En dat beviel mij goed. 
Maar het lag niet aan mij. De tijd heeft 43 huishoudens uit hun woningen gedrukt. Fundamenten verzakten, gevels scheurden en de woningbouwvereniging liet het erbij zitten. Op de eerste bewonersavond die ons moest informeren over de renovatie- dan wel sloopplannen, probeerde de coöperatie onze sentimenten te peilen. Ze hadden twee grote vellen papier opgehangen. Eentje met een lachende emoji erop en eentje met een treurende. De aanwezige bewoners werd gevraagd positieve en negatieve kenmerken van hun woning en onze straat op te sommen. Zelfs op het positieve vel had iemand 'Sloop!' met een hoofdletter en uitroepteken gezet. 
En sloop werd het. Of wordt het. Nadat alle bewoners zijn herplaatst. We zijn gelabeld als urgent. Dat wil zeggen dat we de beschikking hebben gekregen over een toverstaf. Ik zag een huis op het Entrepotdok. Tikte het aan. En toen was het van mij. Twee weken geleden ben ik verhuisd van mijn mollenhol naar een ooievaarsnest. Mijn ogen moeten wennen aan het licht. Ik zie dingen die ik eerder niet zag. De bladeren van een plant waarmee ik al tien jaar het leven deel blijken rode contouren te hebben. Een prachtig gezicht. Het schokkende besef. Dat ik zestien jaar op de tast heb geleefd.